Jonas Wijtenburg (Utrecht, 1989) studeerde in 2011 af aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Kort daarna ontving hij de Ron Mandos Youngblood Award.

Een van de centrale thema’s in zijn werk is de relatie van de mens tot de door hem ontworpen en gebouwde omgeving. Daarbij onderzoekt Wijtenburg begrippen als modulariteit en flexibiliteit en de manier waarop de mens zich hiertoe verhoudt. Zijn fascinatie voor het vermogen van de mens om zijn omgeving vorm te geven, komt steeds nadrukkelijker terug in zijn sculpturen en installaties, die de laatste jaren ook gaan over manieren van samenwerken en organiseren.

Als bouwer schuwt Wijtenburg grote constructies niet. Zijn installaties en sculpturen zijn vaak massief en ruimtevullend en worden opgebouwd uit materialen als hout, delen van bestaande objecten en gereedschappen. Achter de ogenschijnlijke ‘charmante lompheid’ van zijn werk gaat een grote liefde voor detail en een uiterst secure werkwijze schuil.

Wijtenburg maakt regelmatig locatiespecifiek werk: werken die speciaal voor een bepaalde plek worden ontwikkeld. Hierdoor gaan zijn vaak monumentale sculpturen een directe relatie aan met hun omgeving. Ze lijken soms de ruimte binnen te barsten, terwijl ze op andere momenten juist door de architectuur lijken te worden samengedrukt.

Zijn modulaire sculpturen bieden door hun flexibele karakter bovendien ruimte voor samenwerking met andere kunstenaars. Zo ontwikkelde hij werkstations waarin onder anderen geluidskunstenaar en muzikant Nils Davidse en kunstenaar Vincent de Boer konden werken. Ook maakt hij werk in opdracht, zoals een keramische sculptuur voor een Franse wijnboer.

In zijn werkwijze stapelt en combineert Wijtenburg materialen die vaak afkomstig zijn uit eerdere installaties. Dit resulteert in ogenschijnlijk wankele, maar zorgvuldig geconstrueerde opeenstapelingen. De sculpturen krijgen hierdoor soms iets van totempalen en roepen tegelijkertijd associaties op met de klassieke oudheid en de vroege middeleeuwen.